Ik mompelde de waarheid in een doos
en sloot die af. Verder zweeg ik als
het graf en ging naar huis. Een degelijke
vroedvrouw zou wel slagen in haar poging
om die vreselijke biecht eruit te halen.

Ik sliep en had de vrouwen niet gezien
die lonkend aan mijn sponde stonden.
Het werd mij naderhand verteld door
hij die alles weet. Ik zweet van al
die kansen. Net gemist, maar toch.

Nog een uur of wat en dan zal het weer
donker zijn. Dat kan ik me beloven.
De man in mij zal rusten tot die tijd.
Grommend staat hij op in maneschijn en
raakt mijn manieren kwijt.

De kinderschare voed ik op tot reuzen
zonder vrees. Zelf ben ik een wees dus
zal ik stevig vader wezen. Nooit mogen
ze roken denk ik rollend. Hun moeders
heb ik lief tot in het graf.

Een doordeweekse zondag ligt te hijgen
in de armen van de jonge morgen, die
alles in zich heeft een succesvolle
en gerespecteerde maandag te worden.

Ik draai duimen in het rond en vraag
de keren dat ik wakker werd waarom.
Het beest in mij had felle dromen, maar
die zit ik nu kalm aan te vergeten.

Ik ben een heer: beleefd en lief.
Vandaag wordt zoals altijd alles anders!
Drie sit-ups en ik bekijk het resultaat:
gezonde geest in een gespierde buik.

Is het al bijna avond? Wat wordt er nog
van mij verwacht? Ik dacht dat elke leerling
uiteindelijk een meester had! De leegte
knarst een maartse melodie.

Kalm begint de dag met koffie en een fluitje
van een mooie melodie. Brood ligt reeds te
knisperen op zelfgebakken toon. Deze dag is
zo gewoon dat vreemde nachten jaloers buigen.

Ik moet dus wel de deur uit en op zoek naar wat
verdriet. Al die doorsnee vreugde, noem het voor
mijn part maar geluk, dat past mij niet en tranen
moeten nat zijn. Alles moet weer stuk.

Dagen liggen keurig en in pakjes achter mij.
Vrij geweest, gewerkt en geleden bovendien.
Lijden aan het leven is een kunst en heel
misschien ook wel een gunst, gegeven uit

een mededogen van het wrede soort. Zoals
het hoort drink ik de gaten in de dag en
zing de blues die niemand horen mag. Ik
vrij met niemand in 't bijzonder.

Zo slijt ik krom de dagen, praat ze later
dan weer recht, ik ben er echt een beetje
om de treur te maken. Publiek zou ik nog
willen om mijn verzen af te kraken.

Wie gooit er nu zijn halflege glazen
in? Steeds maar terugverlangend
naar een nieuw begin zit ik het einde
in te luiden. Met hapjes weliswaar.

Een vriendelijk gebaar om de vrienden
te vernissen. Je kunt je soms vergissen
in een mens, maar nooit in ware vriendschap,
al is die ingehuurd met drank.

Ik doe een wankel dansje op muziek die
ik nog had en ga vertellen: van het einde
en de zegetocht daarheen. Men knikt en
men vertrekt met iedereen.

Dit gedicht start niet met verdriet
of schoonheid van seizoenen. Het is
gewoon maar een gedicht. Ik wilde
het al schrijven in het jaar dat ik
zo'n beetje schrijven kon.

Het is niet lief, of goedbedoeld
en zeker niet indachtig die of dat, de
gang der dingen. Een leeg- en zonder
voelenspel van lettertjes in orde.
Een onbesnorde bovenlip:

mannelijk, dat wel. Ik krijs het
uit, schreeuw moord en brand,
versnijd mensen de keel, maar na
gedane zaken werk ik voort aan dit
geheel. Weet ik tenslotte veel.

Er kleven roodborstjes aan mijn gehoor.
Neus vol van con carne eet de dag vandaag
geen vlees. Ze is wees, want werd geboren
tussen zon en wolk en maan, er is geen

ouderschap meer aan. Troosten kan ik met
de walm van slecht vertrouwen ook al niet.
We weten ons geen raad zo met z'n tweeën
en hopen dat het overgaat.

Zou je zomaar in het wilde weg
een geur kunnen vertrouwen? Van
toekomst snel geschiedenis en
daarmee plannen maken voor een
dag uit honderdduizend?

Vastberaden vliegen door de
mooie eerste uren en gewoon
maar wennen aan 't plafond?
Ik wou maar dat het kon. Het
alles houdt me tegen, het niets
is me teveel.

Berijmde zuchten slaken, moe over de
hoofden van de betermakers gaan.
Langzaam vrienden maken.

Niemand weet het fijne, wij weten
het wel. Wij zijn iemand, zo met
z'n achten in één wens.

De roep om meer is stukgegaan
zoals dat gaat in levens:
grijsgeswingd op lauwe tonen.